জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

নৱযৌৱনৰ জাগে

বাণৰ জীয়াৰী ঊষা ৰূপহীয়ে

মিলন পৰশ মাগে,

সেই কামনাই

সোণোৱালী সপোনত

হিয়াৰ গোপনত ৷

উদয়াচলৰ নৱাৰুণ সম

আহিলে অনিৰূদ্ধ,

বসন্তোৎগমা পৃথিৱীৰ দৰে

বিহ্বলা ঊষা

পৰশ পুলকমুগ্ধা ৷

নতুন চুমাৰ প্ৰথম পৰশ নজনা উন্মাদনা

পাই কি কুঁৱৰী

অলিয়া-বলিয়া

বিয়াকুল উন্মনা ৷

ৰূপৰ ইনো কি অময়া জলক

পৰশৰ কিনো অগ্নিপুলক

অস্থিতো আনি মিলন বাসনা

দিলে আহি শিঁয়ৰাই,

লোৱা সখী মোক

কোৱা সখী মোক

কেনেকৈ থাকোঁ

কেনেকৈ থাকোঁ

কোৱা সখী কি উপায় ?

ছন্দেৰে লীলায়িত

অভিনৱভঙ্গা

বিজুলীঅঙ্গা

চিত্ৰলেখাই

হাঁহি মিচিকাই

আঁকি দিলে ত্ৰিভূৱন যৌৱন বসন্ত

জিলিকিল লেখনীত সেয়ে ৰূপৱন্ত

কৃষ্ণৰ নাতি অনিৰূদ্ধ

ঊষা বিমুগ্ধ ৷

দূৰণিত থাকে সেই পৰাণৰ প্ৰিয়

হিয়লি-জিয়লিকৈ

কান্দে ঊষা ৰূপহীয়ে

সখীৰ ডিঙিত ধৰি

আনা বুলি

জীৱনৰ জীৱ ৷

চিত্ৰলেখাই

সখীটিক নিচুকাই

দুগালত দুটি চুমা খাই

দূৰণিলৈ যায়

লঘুভাৰ

অভ্ৰৰ লয়লাসে ভাঁহি

ছঁয়াময়া কায়া ধৰি

কুমাৰৰ সমুখত

ওলালে হাঁহি

বজালে জম্ভন বাঁহী ৷

কুমাৰৰ বিস্ময়

সুৰতে তন্ময় ৷

চিত্ৰলেখাই

কুমাৰ ভুলাই

মোহন মন্ত্ৰ

দিলে শিঁয়ৰাই

আলোকত শুই থকা

নজগা বসন্ত

প্ৰকাশ প্ৰকাশ বুলি কৈ,

সৌন্দৰ্য্যই

ভুবনৰ অনাগত

যৌৱনে যৌৱনে

গুমৰিছে অবিশ্ৰান্ত—

মন্ত্ৰতে সাৰ পাই জাগে যি অশান্ত ৷

কুমাৰে দেখিলে এক

মনোময় দৰ্শন,

জিক্‌মিক্‌ জিক্‌মিক্‌

আলোকৰ কম্পন

পোহৰ ফুলি উঠে

ইনো কিনো যৌৱন !

নুফুলা কল্পনাৰ

ইনো কিনো উন্মেষ,

নহঁহা বসন্তৰ

ইনো কিনো সমাবেশ

ইনো কিনো প্ৰকাশৰ

নিবিকশা জীৱনৰ মোহিনী মাধুৰ্য্য,

আলসুৱা সত্য

বিশ্বমোহন কিনো জ্যোতি-নৃত্য ৷

আলোকৰ মাজে মাজে

জ্বলে দিব্যলেখা,

আলোকৰ সাগৰত

সোণ-ৰূ-মুকুতাৰ জ্যোতিক মীনদলে

জিলিক-জালাককৈ

সাঁতুৰি সাঁতুৰি ফুৰি

খেলে জলখেলা ৷

আলোকে আলোকে আহি

হাঁহি-মাতি ফুৰিছে

বৰণে বৰণে আহি চুমাচুমি কৰিছে ৷

ৰঙা-বগা –সেউজীয়া

হালধীয়া ডাৱৰৰ নিজৰা নামিছে ৷

আলোক-ডাৱৰে মিলি

পাক খাই, পাক খাই

নাচি নাচি ভাগৰি পৰিছে ৷

বৰ্ণে-গন্ধে আহি

সাৱটা-সাৱটি কৰি

কোলাকুলি কৰিছে ৷

ৰূপ-ৰস-বৰ্ণ-গন্ধ নীহাৰিকা

প্ৰদক্ষিণ কৰি কৰি

কুমাৰৰ চৌপাশে ভ্ৰমিছে ৷

কঁপিছে নীহাৰিকা

প্ৰকাশৰ বেদনাত

কম্পন

কম্পন

আলোড়ন

আলোড়ন

আগ্নেয়গিৰি সম

ৰূপ-সৌন্দৰ্য্যৰ হ’ল মহাবিস্ফোৰণ ৷

নিমিষতে জাগিলে নৱবসন্ত

প্ৰহেলিকাময়ী এক নেদেখা অবন্তি

জ্বলি উঠে যেনেকৈ বিজুলী-বন্তি ৷