জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

পোহৰ দিয়া, পোহৰ দিয়া

আৰু পোহৰ দিয়া

মনৰ আন্ধাৰ আঁতৰ কৰি

আলোকলৈ নিয়া ৷

সদায় সঁচাত থাকিবলৈ

মনত দিয়া বল,

আমাৰ হিয়াত জ্বলোক তোমাৰ

জ্যোতি জল্‌মল্‌ !

সুন্দৰ তুমি য’তে আছা

আমাক মৰম দিবা,

সোণপুৱতি বেলিৰ আঁৰত

থাকি হাঁহিবা ৷

তৰা-জোনৰ সিপাৰতো

দূৰতকৈও দূৰণিতো

আমাক হলে নাপাহৰিবা ৷

যাম কোন ফালে পৃথিৱীখনত

কৈ যাবা আহি ৰাতি সপোনত

নজানা-নিবুজা সকো কথা

শিকাই-বুজাই যাবা ৷

সুন্দৰ তুমি নেদেখাৰে পৰা

আমাৰ সেৱা লবা

আমাৰ সেৱা লবা

আমাৰ সেৱা লবা ৷