জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

ৰণ-ৰণ-ৰণ

আলোড়ন কম্পন

ঘনঘোৰ গৰজন

অস্ত্ৰৰ ঝন ঝন

সীমান্তে-প্ৰান্তে

শত্ৰু যে অগণন

—–অসমীয়া জীৱনৰ সন্ধিক্ষণ ৷

চাৰিওকাষেদি বেৰি

অসম আহিলে ঘেৰি

আৰু যে নসহে দেৰি,

বজা অসমীয়া

শৰাইঘটীয়া

বজা, বজা, ৰণ-ভেৰী,

অসমীয়া হুছিয়াৰ !

শত্ৰু পালেহি দুৰ্নিবাৰ ৷

যুদ্ধ মাথোন

যুদ্ধ

যুদ্ধ নহলে

নহ’ব ৰুদ্ধ

আজি অসমীয়া যে অৱৰুদ্ধ ৷

যুদ্ধহে মাথোন

লাগিব যুদ্ধ

হাৰিও যুদ্ধ, জিনিও যুদ্ধ

যুদ্ধ মাথোন যুদ্ধ ৷

অসমৰ বিহুতলী

পথাৰৰ সোণকলি

শেৱালি-তগৰ ফুল

ফুলি থকা পদূলি,

গচকি-খচকি হে’ৰ

উৰুৱালে ধূলি

উৰুৱালে ধূলি ৷

দেশ ৰাখিবলে’ তই

বিচাৰি সঁজুলি আন

নৱ লাচিতৰ তৰোৱাল,

জয়-ফোঁট পিন্ধি তই

ল হে’ৰ উজ্জ্বলাই

শুভ্ৰ কপাল ৷

চহৰৰ, নগৰৰ

মাটি-বাৰী অসমৰ

গাঁও-ভূঁই যত হাট-বাট

সকলো শৰাইঘাট ৷

শৰাইঘটীয়া দলে

সদলবলে

শুধ চিত্‌ লৈ আগবাঢ়ি গ’লে,

হ’ব তোৰ জয়

নাই, নাই ভয়

অশুদ্ধ মনৰ কৰ্ম্ম যে বিফল ৷

সুশুদ্ধ ইচ্ছাৰ সৰ্ব্বেজয়ী বল

জীৱনৰ যুদ্ধ হ’ব সম্ফল

সষ্টম যুঁজাৰু দল ৷

তই অসমীয়া

শৰাইঘটীয়া

তলি যে অগ্নি-বীৰ্য্য

জ্বলি উঠ নৱ-সূৰ্য্য ৷

দেশ যায় জ্বলি

ঘৰ যায় হ’লি

চোতালত দিলে শত্ৰুৱে ভৰি

এতিয়াও জানো তোৰ বুকুখন

যোৱা নাই ডেই-পুৰি ?

কৰ সোনকালে

ফালি মোহ-জাল,

ওলা, ওলা তই

নুদুষি কপাল,

হীনতাতকৈ মৃত্যুও ভাল ৷

অসমীয়া হুছিয়াৰ

শত্ৰু যদিও দুৰ্নিবাৰ

হৈ যাব ছাৰখাৰ ৷

ভাষাত শত্ৰু

দেশত শত্ৰু

কলা-সাহিত্যত

সঙ্গীত-শিল্পত

সোমাল শত্ৰু তোৰ ভিতৰত

শত্ৰু আহিছে বেয়া বতৰত,

মণিকুট গৈ পোৱাৰে আগত

সমূলে নিপাত কৰ ;

আপোনাৰ ঘৰ

ৰাখিবলে’ তই

কালৰ মূৰ্ত্তি ধৰ ;

কঠোৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰ

অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ধৰ

ক্ষেত্ৰে ক্ষেত্ৰে ৰণসাজ পিন্ধি

নিজৰ কৰ্ত্তব্য কৰ ৷

ৰাখিব লাগিব অসমীয়া ভাষা

কৰিব লাগিব আশা

জিনিব লাগিব বিদ্ৰূপ-বাণী

শত্ৰুৰ ব্যঙ্গ-হাঁহি ৷

অসমৰ যত পণ্ডিত

তয়ে

কৰিব লাগিব তৰ্কযুদ্ধ

কৰিব লাগিব জগত মুগ্ধ ;

শত্ৰুৰ মিথ্যাচাৰ—

যদিহে নোৱাৰ কৰিব খৰ্ব্ব

মিছা তোৰ জ্ঞান-গৰ্ব্ব ৷

বজাব লাগিব বিশ্ব-বাঁহাৰ

সুৱণশিৰীয়া মাত,

ভাষাৰ যুদ্ধ জিনাব লাগিব

অসমীৰ নাম জ্বলাব লাগিব

পৃথিৱীখনৰে জ্ঞানী সভাত ৷

তয়ো অসমীয়া কবি

উদয়াচলৰে ৰবি

ৰণৰ ঘ্ৰেষণি-হ্ৰেষণি গুণি

বীণা জানো হ’ল চুপ ?

ধৰহি বিশ্বৰূপ ৷

কৰ তই মহাধ্বনি প্ৰণৱ-ওঙ্কাৰ

ধ্বনিত ৰণিত কৰ শান্তিৰ ঝঙ্কাৰ

আলোক নমাই আন

গা মহাগান,

পৃথিৱী ব্যাপি যাওক

পোহৰৰ বাটে বাটে

ভেদি যাওক সপ্ত বিমান ৷

সুন্দৰসেৱী দল

অথলে নাযায়

তোৰ ফুল-জল

তোৰ পূজাভাগ নহ’ব বিফল,

আহ্বান কৰ

তোৰ কোষালৈ

সকলো তীৰ্থৰ জল ৷

গন্ধ-পুষ্প যত উপচাৰ

তাৰে স’তে ঢাল ভকতি হিয়াৰ

ৰঙাজবা দে তোৰ কলিজাৰ

শত জীৱনৰ শত শত সম্ভাৰ ৷

সুন্দৰৰ পাবি দিব্য বৰ

জয় হ’ব অসমৰ

জয় হ’ব পোহৰৰ যুদ্ধ

জনগণ জগজন মুগ্ধ ৷

যুঁজিব লাগিব

জিনিব লাগিব

কুসুম-বনৰ ৰণ

মুহিব লাগিব বিশ্ববাসীৰ মন,

তোৰ প্ৰতিভাৰে পাতিব লাগিব

সুশোভিত উপবন,

গঢ়িব লাগিব

জগত শুৱনি

আলোকবৰণী কলা-ভৱন ৷

বাণীৰ সেৱক

শুন অ’ তৰুণ !

তয়ে ভাৰতৰ নবীন অৰুণ ৷

তয়েই নতুন জ্যোতি,

আলোক-শঙ্খ তয়ে ফুকাৰি

আনিব লাগিব মাতি ৷

জ্বলাব লাগিব প্ৰাগ্‌জ্যোতিষত

পুনৰ আলোক বাতি,

অসমীৰ নাম ৰাখিব লাগিব

পূৰ্ব্বভাৰতী পাতি ৷

জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ

কলা-সাহিত্যৰ

সুৰ-সঙ্গীতৰ ধল,

বোৱাব লাগিব

ভাৰত ঢৌৱাই

ভাৱ-লুইতৰ জল ৷

তোৰ মুকলিত হওক বিশ্বপ্ৰসাৰী মন

নৱ আলোকেৰে

ধুৱাব লাগিব

নোৱাব লাগিব

অসমী আইৰে

ৰঙা-চৰণ ৷

আগবাঢ় আগবাঢ় নৱ অনিৰুদ্ধ

কৰ, আশা শুদ্ধ,

জিনি আছ,

জিনি যাবি জীৱন-যুদ্ধ ৷

অসমীয়া যুঁজাৰুৰ

জয়যাত্ৰীৰূপা

সুন্দৰসেৱীৰো তয়ে

জ্যোতিৰূপা

ওলা, ওলা অসমীয়া ৰমণী

তয়ে হ’বি জগতৰ দেৱী গোসাঁনী ৷

বজা, বজা

কামৰূপী বীণা

ভাৰতকো, জগতকো জিনা

সঞ্চাৰি সুৰ-ৰাগ ত্ৰিভুবন মোহিনী

জ্বলি উঠ

জ্বলি উঠ

প্ৰেৰণাৰূপিণী ৷

অসমৰ অঙ্গন

মুখৰিত কৰি বাজে

গোসাঁনীৰ চৰণৰ উৎকট ঘৰ্ষণ

ছন্দ-স্ফুলিঙ্গৰ বিস্ফোৰণ বৰ্ষণ ৷

খোজে খোজে,

ৰক্তকৰবী উঠি ফুলি

আকাশ-পৃথিৱী ঢাকি

উৰে ছাঁ,

জ্বলন্ত আঙনিবোৰ

কতবোৰ জুই বালি-ধূলি

জনমৰ-মৰণৰ আজি কোলাকুলি ৷

নিতম্ব ভঙ্গত জগত সশঙ্ক

আনি দিয়ে প্ৰাণলৈ মহা আতঙ্ক

নগ্ননৃত্য নাচে সৃষ্টি-গোসাঁনীয়ে

প্ৰকট-বিকট বিশ্বৰূপ,

লুইতৰ দুয়োপাৰে

সৌন্দৰ্য্য, কদৰ্য্য মথি

জ্বলে নৱ আলোকৰ

বিচিত্ৰ ধূপ

গোসাঁনীয়ে দেখুৱাই দিব্যৰূপ ৷

সেই ৰূপ দেখি তই

দিব্যাঞ্জন লৈ

ক্লীবতা এৰি থৈ

ধৰ ধনুৰ্ব্বান,

হ’বি তই অৰ্জ্জুন সমান ৷

কল্পে কল্পে তই

উত্থান-পতন জিনি

যিটি সনাতন জ্যোতি

ৰাখিলি জ্বলাই ৷

তাৰে বাতৰি তই

বজ্ৰ-নিৰ্ঘোৰে গাই

জগতক থাক অ’ শুনাই ৷

পুৱাল, পুৱাল তোৰ

ঘন-ঘোৰ অমানিশা সুদীৰ্ঘ ৰাত্ৰি

আগবাঢ়, আগবাঢ় আলোক-যাত্ৰী !

সোণৰ সবিতা সৌ

উজ্জ্বল সমুজ্জ্বল

নৱ-জীৱনৰ নামে

সুৱৰ্ণ সুযোগ,

অগ্নি-আৰতি গা,

অসমীয়া ঘৰে ঘৰে

মছজিদে-মন্দিৰে

অভ্যুদয়িলে জ্যোতিযুগ ৷