জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

(গান)

হে নতুন ! নমস্কাৰ

যুগে যুগে আহ তই

দেশে দেশে হাঁহ তই

ভোঁহাৰি-বিদাৰি-ফালি পুৰণি সংস্কাৰ

হে নতুন ! নমস্কাৰ ৷

নতুন তেজেৰে কৰ

পুৰণি পৃথিৱীখনত

আনি দিয়া ভৱিষ্যতৰ সেউজী ধুনীয়া বাৰেবাৰ,

হৃদয়ে হৃদয়ে ফুল

যত ফুল যত কুঁহি-পাত

নতুন শিল্পীৰ

এই চিৰপূজাৰীৰ

কথা কবি মৰ্ম্মবেদনাত— মোৰ লবি প্ৰণিপাত,

লবি প্ৰণিপাত ৷

বিপ্লৱৰ মহাচক্ৰ ঘূৰে

নতুনৰ— সৃষ্টিৰ অগ্নিবীজ

দিশে দিশে উৰে,

নতুন পৃথিৱীখনত উজ্বলি উঠীছে দূৰে দূৰে

পুৰণিয়ে লৈছে বিদায়— বেজাৰেৰে, ক্ষোভেৰে

প্ৰতিক্ৰিয়া সংঘাতৰে ওলগ জনাই

নতুনৰ গানে-সুৰে

জগত জগায় ৷

আলোকৰ যাত্ৰীদলে নৱতম ছন্দত

অব্যৰ্থ খোজেৰে সৌৱা—

নদ-নদী পাৰ হৈ

পৰ্ব্বতো ভাঙি-ছিঙি

প্ৰগতিৰ প্ৰদীপ জ্বলাই— আগবাঢ়ে,

আগবাঢ়ি যায় ৷

হে নতুন ! নমস্কাৰ—

ৰূপান্তৰেদি তোৰ

সোণ-পোহৰৰ বাট

হেৰ’ বিশ্ববিজয়ী ৰূপকাৰ !

তোৰ অৰুণ হাঁহিৰ জুই

কালে কালে

ভুবনে ভুবনে পৰে

কৰে— নিখিলৰ জাতিষ্কাৰ ৷

তোৰ সুৰৰ বিজুলী বয়

শিল্পীৰ তেজ হৈ

হেৰ’ মৃত্যু সম সত্য তই

হেৰ’ দুৰ্নিবাৰ

সনাতন বন্ধু ! নমস্কাৰ

বাৰে বাৰে কৰোঁ নমস্কাৰ ৷