জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

[জয়মতীৰ আত্মাৰ উক্তি]

মই অক্লেদ্য

মই অচ্ছেদ্য

মই অদাহ্য

চানেকিৰো চানেকি মহাচানেকি মই

দিঠকৰ সত্য,

মহামানৱৰ ময়ে আদৰ্শ সনাতন

কাললৈ নুমাই জ্বলোঁ চিৰকাল মই চিৰনিত্য

ময়ে মহাসত্য ৷

জগাবলে’ নিষ্পেষিত

দলিত ধৰিত্ৰী,

প্ৰতিৰোধ কৰিবলে’

পাশৱীয় শকতিৰ উন্মত্ত বিলাস,

অমোঘ শকতি লৈ

আঁচলত মোৰ

জাগোঁ অহোৰাত্ৰী ৷

জাগ আজি পৃথিৱীৰ

নিষ্পেষিত ধৰ্ষিত

দলিত স্খলিত যত

হতবীৰ্য্য নিৰাশ মানৱ !

দিবলৈ তহঁতক শকতিৰ অগ্নিবাণ

পিন্ধাবলে’ বিজয়ী তিলক,

পাৰে পাৰে জ্বলি আছোঁ জয়সাগৰৰ

দিগন্ত পোহৰ কৰি

অনিৰ্ব্বাপিত মই প্ৰদীপ্ত আহৱ

ব্যৰ্থ কৰি জেৰেঙাৰ শত অত্যাচাৰ

ৰোধি-গচকি মই আসুৰীয় শকতিৰ

শত অবিচাৰ

ভেদিলোঁ ছলনা পাশৱিক ক্ৰুৰতাৰ ৷

পণ্ড কৰি অভিযান

অন্ধ ক্ষমতাৰ

জয়সাগৰৰ পাৰে পাৰে

ফুৰোঁ মই পূৰ্ণিমাই পূৰ্ণিমাই

থাকি উজাগৰে ৷

দেখিছনে অসমীয়া

দেখিছনে ভাৰতৰ দলিত মানৱে

দেখিছনে পৃথিৱীৰ

দেশ-বিদেশৰ

শক্তিহীন আৰ্ত্ত সবে ?

আছোঁ মই আজিও জীয়াই

অজেয় আতমা লৈ

মৃত্যুহীনা মই

কলিৰ প্ৰদীপ হৈ

অসমৰ কোলা শুৱাই ;

চালে দেখিবি মোক জয়সাগৰত

পূৰ্ণিমাৰ নিশাই নিশাই ৷

ব্যৰ্থ কৰিলে যত পশু-শকতিৰ

নিৰ্ম্মম অপঘাত

আসুৰীয় সভ্যতাক প্ৰতিৰোধ কৰিবলে’

জগাবলে’ অব্যৰ্থ সংঘাত,

উদ্বোধিত কৰিবলে’ আত্মাৰ শক্তিৰ

অসুৰবিনাশী বজ্ৰপাত ৷

অমোঘ মন্ত্ৰৰ ময়ে মন্ত্ৰদাত্ৰী

দধীচি-ত্যাগৰ কৰি পুনৰাভিনয়

জেৰেঙাত অস্থি দিলোঁ

ৰচিবলে’ নবীন ধৰিত্ৰী ৷

মহামানৱৰ

দৈৱী বিজয়ৰ

আলোক-বন্তি ময়ে

ময়ে জয়মতী,

কালাগ্নি জিনি মই

জ্বলোঁ জয়সাগৰত

শকতি-যজ্ঞ সম

কেতিয়াও নুনুমায় প্ৰেৰণাৰ বাঁতি

নৱালোক দূতী ৷

উদ্বোধিত যত

দৈৱী মানৱৰ

অভ্ৰান্ত ভাগ্যৰ

ময়ে বাট দেখূৱাওঁ

ময়ে মহাসতী

মই পুণ্যৱতী,

ধ্ৰুবতাৰকা সম জ্বলন্ত জ্যোতি ৷