জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

– সাধক –

মই ইয়াৰে সাধক,

প্ৰভু ! ইয়াৰে সাধক

সৰল শিশুৰ প্ৰাণ,

প্ৰভু মোক কৰা দান

গুচাই পাপক

কপটতা কৰা দূৰ

হিংসা-দ্বেষ কৰা চুৰ

অন্তৰ পবিত্ৰ কৰা সৰলতা

শিকোৱা বিশ্বক

মই ইয়াৰে সাধক,

প্ৰভু ! মই ইয়াৰে সাধক ;

নিস্বাৰ্থ প্ৰেমিক দান

মিনতি তোমাক,

হৃদয়ৰ যিমান মোৰ

স্বাৰ্থতে অন্ধলা ঘোৰ

আঁতৰাই পাৰোঁ যেন সাৱটিব

সুন্দৰ বিশ্বক

মই ইয়াৰে সাধক,

প্ৰভু ! ইয়াৰে সাধক ৷

ধৰি কৰ্ম্মৰ কঠোৰ ব্ৰত

উপেক্ষি বিঘিনি শত

(যেন) বিচাৰোঁ লক্ষ্যক,

ত্যাগৰ অগ্নিত পুৰি

সাধনাৰ বনলতি ধৰি

সম্বোধিব পাৰোঁ যেন

কৰ্ম্মী জগতক

মই ইয়াৰে সাধক,

প্ৰভু ! ইয়াৰে সাধক ৷

সত্যত আশ্ৰয় থাপি

গোটেই জীৱন ব্যাপি

বিশ্বৰ সেৱক

দয়া ক্ষমা ভক্তি লৈ

বিশ্বাসী পবিত্ৰ হই

হওঁ যেন প্ৰভু মই

নিষ্কামী সাধক

মই ইয়াৰে সাধক,

প্ৰভু ! ইয়াৰে সাধক ৷

আৰু এটি মাথোঁ মোক

গুচিব পিয়াহ-ভোক

তোমাৰেযে দান,

মহা মহা পুৰুষৰ

ই যে শ্ৰেষ্ঠ জীৱনৰ

দিয়া সেই মনুষ্যত্ব

শ্ৰেষ্ঠ উপাদান,

হৃদয়ৰ পদ্ম ধৰো

অশেষ ভক্‌তি কৰোঁ

বিশ্বৰ স্ৰজক ৷

শোক-তাপ, পাপ এৰি

হিংসা-দ্বেষ পৰিহৰি

সকলো মানৱ আজি,

একেটি সুৰতে বাজি

মৰমৰ পৃথিৱীতে

স্বৰগ থাপক

মই ইয়াৰে সাধক,

প্ৰভু ! ইয়াৰে সাধক ৷