জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

মোৰ

অন্তৰ

যায় জ্বলি

বন্ধন যায় খুলি !

কোনে প্ৰতিভা মোৰ কৰিলি মুকলি

প্ৰাণ কৰে

আকুলি বিকুলি ৷

কোন তই

নৱ ৰবি

প্ৰাগজ্যোতিষৰ কৱি ৷

শ্বেত বীণা ঝঙ্কাৰি

গায়ত্ৰী ওঙ্কাৰি

আনি দিলি প্ৰাণলৈ মহাজগৰণ

গৰ্ভ ভেদি মোৰ

ইকি শিহৰণ্‌ !

জাগিলো ভাঙি-ছিঙি

ভোঁহাৰি-বিদাৰি মই

শতাব্দী শুপ্তিৰ

শিলা-আৱৰণ ৷

মোৰেই লগতে জাগ

অযুত নিযুত যত

আজিও যি শুপ্তি মগন

তিনি ভুৱনৰ

হৃদয়ে হৃদয়ে

মন্দিৰে মছজিদে

মই

জ্বলাম অগ্নিবাতি

মহামনীষাৰ

জ্যোতিসম্ভূতা

ময়েই স্বৰ্গজ্যোতি

মই ভ্ৰান্তিৰ ধ্ৰুবজ্যোতি ৷

নৱ জীৱনৰ

নৱ আলোকৰ

অগ্নি অমৃত জ্বালি

মোৰ গৰ্ভতেই

আহি থিত দিয়ে

মহাপ্ৰতিভাৰ

প্ৰচণ্ড অংশুমালী ৷

কক্ষত মোৰ

শোভিছে ইন্দ্ৰ, মহা জ্ঞানেন্দ্ৰ

তাৰকা চন্দ্ৰ জ্যোতষ্ক অৰ্কমালা

প্ৰভাত কিৰণ কৰ সুৰধুনী

অগ্ৰগানিনী ৷

মইয়েই অগ্ৰৱালা ৷