জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা

সৌৱা—

শৰাইঘাট ;

প্ৰশস্ত

নিমাত ।

ৰামসিংহ বীৰ

বিজয়ৰ গৰৱেৰে উন্নত শিৰ,

পিন্ধি জয়োজ্জ্বল শিৰস্ত্ৰাণ

লৈ আহে

দম্ভালি দম্ভালি

ভাৰতবিজয়ী অভিযান ।

অলৰ-অচৰ মোৰ

বজ্ৰপাথৰ

অস্থিত আহি আহি হানিছে আঘাত

প্ৰতিঘাত পাই

হতবীৰ্য্য সিংহ সম

যায়

শতমুখে অসমীয়া যুঁজাৰুৰ

গৌৰৱ গায় ।

সৌৱা—

মোৰ নীলাচল সম

বুকুৰ পটাত

অস্ত্ৰাঘাত ব্যৰ্থ হ’ল,

সাম্ৰাজ্যৰ দম্ভ ধূলিসাৎ

বিজয়ীবাহিনী উৎখাৎ ।

সৌৱা—

শৰাইঘাট,

প্ৰশস্ত

নিমাত ।

নিমাত ? নিমাত ? নহয় নিমাত,

দেশ ৰাখ, দেশ ৰাখ বুলি

উঠে শুন অৰ্ব্বুদ মাত ।

প্ৰতিধ্বনি

উঠে তাৰ

অসমীয়া নবীনৰ

তপত হিয়াত,

সিৰাই সিৰাই

অগ্নিপাত ।

আসুৰীয়

বিজ্ঞানৰ

ঘৰ্ষন-গৰ্জ্জন

ভেদি আহে

শুন সৌ

শৰাইঘাটৰ

বজ্ৰভাষী সিংহনাদ,

শতাব্দী সুপ্তিৰ ছিঙ্‌ ভাঙ্‌

লোহাৰ শৃঙ্খল

এদিনলে’ হ’ উশৃঙ্খল

লুইততে

জহি যাওক

জড়-অৱসাদ,

সিংহৰ পোৱালি তই

নবীন অসমীয়া

সুঘোষিত কৰ তোৰ

অধিকাৰবাদ,

বিপ্লৱী তূৰ্য্য-নিনাদ ।

সৌৱা—

শৰাইঘাট,

প্ৰশান্ত

নিমাত

লক্ষ লক্ষ অসমীয়া

নবীনৰ

বক্ষ ঝৰি ঝৰি

ৰঙা তেজ কলিজাৰ

নিজৰি নিজৰি

অসমীৰ চৰণ ধুৱাই

শৰাইঘাটৰ সৌ

বালি-মাটিয়ে

আছে মিল খাই ।

নবীনৰ তেজ-পানী পাই

গজালি সঁজালি আহে

ন-যুঁজাৰুৱে হাঁহে

জীৱন-যুঁজৰ বাৰ্ত্তা পাই

শকতিৰ শঙ্খ বজায় ।

বুৰঞ্জী বিদাৰি তই

মোক চা, নিজকে চা

বান্ধি লৈ সাহ,

যন্ত্ৰযুগৰ নৱ

মন্ত্ৰ ফুকাৰি তই

শঙ্কা পেলাই দি

আগবাঢ়ি আহ ।

নতুন দিনৰ অসমীয়া

যুগে যুগে হবি তই

শৰাইঘটীয়া,

তোৰ দেশ ৰাখিবলে’

গঢ়ি গঢ়ি লবি তই

নতুন হিলৈ

চিৰজয়ী হবি তই

মাভৈ মাভৈ ।

মোমাই দুখণ্ড কৰা

তৰোৱাল এতিয়াও লই

তহঁতৰ কাষে কাষে

ঘূৰি ফুৰি

বিৰাজিছোঁ

শকতিৰ সূৰ্য্য সম মই

নাই ভয়, হ’ব তোৰ জয় ।

কোন তই ?

কোন তই

দাসত্ব পিন্ধি

স্বৰ্ণময়

মোহমণিবন্ধ

অৱসাদক্লিষ্ট

নিৰাশাৰে বুকু ধুনি

কুতৰ্কমুগ্ধ,

দেখিও নেদেখি একো

হই আছ অন্ধ ?

দৈন্য-বিপদ পৰান্মুখ

কৰ্ম্মবিমুখ

কোন তই কাপুৰুষ মূৰ্খ দুৰ্ম্মুখ ?

শৰাইঘটীয়া সৈন্যদল !

নাই তেন্তে কি তোৰ

আপোনাৰ বিশ্বাস অটল ?

সাৰ কৰি

মাথোঁ

ভোগ-সুখ

কৰ্ত্তব্যৰ নহলি সন্মুখ,

মোমাইতামুলী গড়ে

প্ৰত্যক্ষ কৰিলে যি

জননী ৰক্ষাৰ বাবে ভৈৰৱ শক্তি,

জনা নাই তই জানো

আকৌ তাৰেই হ’ব পুনৰাবৃত্তি ?

তেজপিয়া তৰোৱালে

ৰাম তৰোৱালে

একেই তেজকে পিব

ঝলসি শক্তি দিব

যুগে কাল-কালে ।

সন্মুখ থিয় দিব আহি হাঁহি

ভালে ভালে ।

কোনে ক’লে নাই ?

কোনে ক’লে নাই

গদাপাণি নাই ?

সৌৱা তোৰ গদাপাণি

ঘোষিছে বজ্ৰবাণী

ভৈয়ামে ভৈয়ামে ফুৰি অনাই বনাই—

কৰ্ত্তব্যৰ যজ্ঞ জ্বালি

ত্যাগৰ মহাযোগী

ল’ৰা-তিৰোতা সঁপি

শক্তিমন্ত্ৰ জপি,

আছে বাট চাই

পৰ্ব্বতৰ গুহাত সোমাই,

দেশৰ কল্যাণৰূপী

আশা-কল্পনাই

মনৰ ডালিমী হৈ

নিৰাশাৰ বন ভেদি

ভৈয়ামলে’ বৈ অহা

মন-জুৰিটিৰ

পাৰে পাৰে

নাচি নাচি

সঞ্জীৱনী গায়ত্ৰী

শুনায় ।

ৰুদ্ধ বীৰ্য্য গদাপাণি হ’ব উদ্বুদ্ধ

অত্যাচাৰী লালুকৰ

সপোন চূৰ্ণ কৰি

উজ্বলিব অসমত

ৰুদ্ৰসিংহৰূপে

নিৰ্ম্মল শুদ্ধ

পূৰ্ব্বভাৰত জ্ঞানবৃদ্ধ ।